Biz, belki gün boyu gülüp gece kafasını yastığa koyduğu an bütün her şey karşısındaki tavanda, aynı bir film karesi gibi canlanırken, o gece uyumayıp o filmi seyredenleriz.
Biz, gülerken bir anda yüzündeki gülümseme düşen, insanlara sorgulanmamak için yüzüne buruk bir gülümseme çizip hayallerden, duvara dalıp gidenleriz.
Biz, karşıya daldığımızı görüp, gözümüzün önünde sallanan elle kendine geldiğimizde ''Ne Oldu?'' sorusuna cevap veremeyenleriz.
Biz, belki de sürekli aynı soruyla karşılaştığından, konuyu değiştirmekte usta olanlarız.
Biz, okuduğumuz bir kitabın bir sayfasında, bir cümlesinde, bir kelimesinde, hatta bir harfinde çalınan ruhumuzu bulup, düşünce dağından aşağı inemediğimizden, aynı kelimeyi defalarca okuyanlarız.
Ve dostlar, biz insanlarız.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder